O hep düşünürmüş

hiç uygulamaz, yada uyguluyamaz, ama hep düşünürmüş

sessizce, köşe bucak arar, orada içine ağlarmış..

etrafındaki mutluluklara bakar kendi haline ağlarmış..

mutluluk, onun için hiç ulaşamayacağı yerdeymiş; yani ufukta...

Her insanın bu dünyaya gelişinde elbette bir sebep vardır

peki ya onun bu dünyadaki sebebi neymiş

acaba uzaktaki mutluluklara bakıp kendi haline acımasımı

yoksa oturup bi köşede içine ağlamasımı

palyaçoya benzermiş yani hep güleryüzlüymüş

ama o hep dertlerine ağlarmış

hep ağlarmış,, kimsenin göremediği bir şekilde

ufukta kalan hayellerine, kararan dünyasına

bir mağaranın içerisinde hissedermiş hep

güneş onun ülkesini çoktan terk etmiş gitmiş gibi...

kimse duymazmış onun attığı sessiz çığlıkları

o her gece bir mum yakıp erimesini seyredermiş

bir vakit dimdik durup etrafını aydınlatan o ateş

kendi eriyen göndesi içinde boğulurmuş hep..

kendiyle kavga edermiş sadece kendine sataşırmış,

içinde dışarı çıkamayan bir gücün altında ezilmiş gibi,

hareket ederken bile yorulurmuş...

etrafa hep boşgözlerle bakarmış,

aslında gördüklerini ondan başka kimse göremezmiş...

saatlerce oturduğu yerden kalkmazmış,

aslında orda otururken kimbilir nerelere gidermiş deryalarda...

konuşurken hep duraksarmış,

içerisindeki o ses ona hep susması gerektiğini söylermiş çünkü,

konuşursa, dökerse içini, eriyip gidermiş çünkü o mum gibi...

akıttığı tek damla gözyaşı yokken,

o gözyaşlarının oluşturduğu sularda yüzermiş hep...

o hayat denilen kapısı penceresi olmayan odanın içinde hep yalnızmış

kaçmak istediğinde ise,

odanın içinde döner döner yoruluncada bir köşeye çöker otururmuş...