PARANOID SCHIZOPHRENIA

İki çene arasında kalmış suskunları oynayan dilimden boşalan sözcüklerimi titreyen ellerimin yazamaya gücü yok artık. Bu sessizliğimin içerisinde attığım çığlıklar yalnız beni rahatsız ediyor, çünkü kimse duymuyor… Hayat üzerime o kadar geliyor ki, kesip atasım geliyor kellesini, ama hayatın bir kellesi yok ki… Görülmez bir hayalet gibi etrafımda dolaşıyor ve sürekli boğazımı sıkıyor sanki.

Hayatı akışına bıraktığımı zannediyordum, meğer sürükleniyormuşum, bunu yeni fark ettim… Aynaya baktığımda gördüğüm suratı tanımaz oldum, attığım adımlarda bastığım kaldırımları hissetmez oldum, tanıdığım tüm insanları unutur oldum, benimde bir kalbimin olduğunu ve bir zamanlar deli gibi çarptığını unutur oldum, dokunduğum kendi vücuduma yabancı oldum. Gülen yüzümle oynayıp asık bir surat haline getiren o kişilerden hesap soracağım zaman elbet gelecek… Bekliyorum... Hissedebiliyorum ama o zamana kadar dayanabilecek miyim bu hayata bilmiyorum…

Bildiğim tek şey; Suskunları oynayan dilimin sözcüklerini, titreyen ellerimin yazmaya gücü yok artık...

DEVAMI GELECEK...